An interview with Dr. Singh Indrachuto, the director of Research and Innovation for the Sustainability Center (RISC) of MQDC.
Words: Chidsupang Chaiwiroj
Photos: Chatchanan Chantajinda
Today’s environmental problems including pollution, overflowing garbage and climate change increases the public’s interest in sustainability. But for Dr. Singh Indrachuto, a Thai pioneer in sustainable design for over a decade, today’s level of awareness may be just the beginning of a long journey. There is still hope however, especially when a major developer like MQDC has stepped in to support sustainable development by starting the Research and Innovation for Sustainability Center (RISC) which has Dr. Singh as the chair of the advisory committee.
Dr. Singh, could you please tell how this centre was founded?
“We planned to create this centre since 2016. The MQDC management was interested in environmentally friendly design. I’m also interested in sustainable design, but I’m just a lecturer, MQDC is a developer. They have a vision to increase the level of sustainability for the entire industry. They want construction in the suburbs to be greener. But in order to do that, there must enough people willing do participate. This centre is open for everyone for free, so everyone can come here to learn. The expectation is that everyone will benefit from it. We have an eco-material library and various labs. Other developers can use them for free as well. This is the only way to transition knowledge to real-world usage.
Why did you choose this location?
“Indeed, the rental fees in the Ratchadamri area are some of the most expensive in Bangkok. The size of the area is 1,000 square meters, and the centre is a nonprofit. But this location can be reached by the BTS. It’s in the centre of the city. It’s near universities. If not here, then where? Definitely not Rangsit or Bangna. If we want it to be accessible, it must be in the centre of the city. We want the RISC to be a well-being centre. It’s a look at sustainability through science. This is a research centre collects information from all over the world for Thai developers or homeowners. In the past year, researchers from various institutions used it because we cooperate with Harvard and MIT. We also get a lot of visits from students and other companies. Architects were a minority, though. We also develop materials here by bringing garbage from the sea and adapting it to create roadsides, curtains, and carpets for use in buildings. There are also a lot of scientists in the centre.”
Does this mean that design work also requires science?
“It’s extremely necessary. It’s a grave misunderstanding to separate architects from engineers and scientists because architects focus on aesthetics and utility but don’t know where the materials come from and their durability. They usually depend on information from other people. But if you’re also a researcher, you will know about durability; and know that certain items cannot be used outside because they can degrade.”
Some say sustainable design usually doesn’t look good. Do you think that it’s true?
“I think, actually, it may be unfair to say that because at some point, there might be only 10 or 20 materials that were environmentally friendly. Today, there are more than 500. There is a chance that the appearances keep changing because there are more options. In the past, eco-fashion had only Mauhom shirts, indigo dyed fabric, and natural dyed pants. But nowadays, the paradigm changes. You can spin fishnets to turn them into threads to make sneakers. I think that now the picture has changed. We may be able to use plastic bottles to make beautiful carpets.”
Will using recycled materials affect the work if the materials we can collect are limited?
“It depends on the number of our interpretations of “garbage.” Plastic garbage may be limited, but what about garbage from factories? For example, chicken factories have a lot of eggshells; many million eggshells per day. Eggshells are calcium carbonate which is the same material from mountains. We don’t have to be concerned that we won’t collect enough materials. Used coffee grounds of various brands are another example. If we understand the supply chain, the problems about not having enough materials or the difficulty in collecting them will be resolved because there are many materials that can be used industrially.”
Recycling uses more energy than producing. Is this true?
“Yes, but more energy in comparison with what? If compared with the original production process, then yes. But when talking about the life of a material, it was drilled from the Earth, transported to the factory, then entered the production process and is used. This means that we’re comparing the production processes of new products and recycled products. But if we also take the drilling process into account, it uses immense energy. People usually compare the production processes, but what about the acquisition process? If you look at the whole life cycle, you will understand it.”
What has made you interested in sustainability for over a decade?
“Actually, I graduated in the field of highly-efficient building design. I was proud of my work, and I did it to the best of my ability. I noticed that I only looked at the percentage of energy savings. When I inspected the work, I focused on the energy. But when I inspected the work in the evening, I found that the contractor transported a lot of garbage using a ten-wheel truck. That was how I started wondering if the buildings I designed were environmentally friendly. Would it do to only focus on energy saving? I saw it every day and thought that it was a waste, so I kept them at my office and considered what I can do with them. I started researching and found that actually old cement or concrete could be mixed with new concrete to reduce the usage of rocks. I made boards, fabric, and walls. I made a lot of them and started distributing them. I cut boards to make seats. Then some people wanted to buy them, and I started selling them. Before I could bring them to fairs, I had to register a company. So I registered OSISU Company with Ms. Ja who was my business partner. Eventually, I could export them, and it was proud moment.”
Was there this trend 10 years ago?
“No. I became aware when I started teaching. Because I’m a theorist, I know that a good building must use energy and water efficiently. But actually, even if they are efficient, they are good for people, not the Earth. Because we destroy mountains to make houses and buildings and discard a lot of materials, then we just save a little energy. It doesn’t work in the long run. I started researching, then I studied more about materials because not many people were focused on researching materials.”
What is the difference between the levels of awareness then and now?
“Now things are very good. There is no need to defend what we do it for. Also, Thai people understand it better. In the past, it’s mostly foreigners. Back then, there were questions such as ‘will the garbage make it smelly?’, ‘why are wooden chairs made from wood chips heavy?’, and ‘is it possessed by a nymph (Thai supernatural being)?’. In the beginning, there were many strange questions. I didn’t think much about them. There are no such questions nowadays. Now the questions are about efficiency. And now many developers focus on sustainability because it is in trend, and the cost isn’t much higher than normal construction. For big projects, the costs are the same.”
It seems that MQDC is the leader in this field.
“Every project of MQDC must have an approval from RISC to ensure it is sustainable enough in order to begin construction. We send our researchers to inspect every project. If it doesn’t pass the inspection, it’s taken down. It’s already a system. It’s an inspection, not only giving advice. MQDC is a company under DTGO which is a foundation. MQDC has a duty to develop real estate to generate revenues. The revenues will be used for education of poor children and researches here. Therefore, DTGO is an organization that has a company that generates revenues; 2% of revenues will be used for social welfare projects and researches. It’s 2% of revenues, excluding costs. So it’s sufficient without having to worry because we don’t take 2% from the profits.”
How much of a role do architects play in sustainability?
“They play an important role. Ten years ago, I had did research on who designed innovative buildings that were environmentally friendly in 8 countries. I had flown to see them. I had guessed that engineers were leaders in great innovations, but most of the designers were architects. This means that architects play a very important role even if it’s about performance. I thought about the reason, and my answer was that maybe it’s because architects see the big picture. Engineers focus on specific details. If it’s about energy of air-conditioners, they will focus on that. They don’t care about the landscape because they are unrelated. Engineers who are responsible for the water supply system won’t be interested in air-conditioners. But architects must be responsible for everything. How green it is depends on architects and owners. Even if owners don’t care, architects may put some innovations in without acknowledgement of the owners.”
I know that this year you are the supervisor of ASA International Design Competition of Architect’19. What do you expect from the applicants?
“Our proposition is Uncanny Sustainability. We may already be well familiar with the term sustainability, but what we want to see is sustainability in new aspects; aspects that nobody has thought of before.”
ดร.สิงห์ อินทรชูโต ผู้อำนวยการศูนย์วิจัยและพัฒนานวัตกรรมเพื่อความยั่งยืน (RISC) แห่ง MQDC กับเส้นทางสู่โลกที่ดีกว่าที่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
Words: Chidsupang Chaiwiroj
Photos: Chatchanan Chantajinda
ทุกวันนี้ ปัญหาเรื่องสิ่งแวดล้อม ทั้งเรื่องมลภาวะ ขยะล้นโลกรวมถึงสภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนไปทำให้คนหันมาสนใจเรื่องการรักษ์โลกและการอยู่อย่างยั่งยืนมากยิ่งขึ้น แต่สำหรับดร. สิงห์ อินทรชูโต ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ริเริ่มเรื่องการออกแบบอย่างยั่งยืนในเมืองไทยตั้งแต่สิบกว่าปีที่แล้ว ความตื่นตัวในวันนี้อาจยังเป็นแค่จุดเริ่มต้นของเส้นทางที่ยังต้องเดินต่อไปอีกไกล.. แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะหมดหวังเสียทีเดียว โดยเฉพาะเมื่อเดเวลอปเปอร์ยักษ์ใหญ่อย่าง MQDC หันมาทุ่มสุดตัวกับการพัฒนาเรื่องความยั่งยืนนี้ ด้วยการก่อตั้งศูนย์วิจัยและพัฒนานวัตกรรมเพื่อความยั่งยืน (Research and Innovation for Sustainability Center -RISC) ซึ่งดร.สิงห์เองได้มารับหน้าที่หัวหน้าคณะที่ปรึกษา
รบกวนอ.สิงห์ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมคะว่าศูนย์นี้ก่อตั้งขึ้นได้อย่างไร
“เราวางแผนที่จะสร้างศูนย์นี้ตั้งแต่ปีค.ศ. 2016 ไอเดียของผู้บริหารของ MQDC คือสนใจเรื่องการออกแบบที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ผมเองก็สนใจเรื่องการออกแบบอย่างยั่งยืน แต่ผมก็เป็นแค่อาจารย์ แต่ MQDC เป็นเดเวลอปเปอร์ เขามองไปถึงว่าจะยกระดับความยั่งยืน ของทั้งอุตสาหกรรม การก่อสร้างรอบๆ เมืองเนี่ยอยากให้กรีนขึ้น แต่จะทำแบบนั้นต้องมีคนทำเยอะพอ ศูนย์นี้เปิดให้ทุกคนใช้ได้ฟรี เพื่อที่จะให้คนมาเรียนรู้ที่นี่ได้ ความคาดหวังคือให้ทุกคนมาใช้ เรามี eco-material library มีแล็บต่างๆให้ใช้ได้ เดเวลอปเปอร์อื่นๆ ก็ใช้ฟรี นี่เป็นวิธีเดียวที่จะให้องค์ความรู้ไปสู่การใช้จริง”
ทำไมเลือกที่นี่คะ
“นั่นสิ ที่ตรงราชดำรินี้แพงที่สุดแล้ว พื้นที่ก็พันตารางเมตร ทำศูนย์วิจัยที่ไม่สร้างรายได้ แต่ตรงนี้เป็นจุดที่นั่งบีทีเอสมาถึงได้ อยู่กลางเมือง อยู่ใกล้สถาบันการศึกษา ถ้าไม่ตั้งตรงนี้จะตั้งตรงไหน จะรังสิตหรือบางนาก็คงไม่ใช่ ถ้าอยากให้คนเข้าถึงได้ก็ต้องอยู่กลางเมือง เราอยากให้ RISC เป็นศูนย์กลางด้าน well-being เป็นการมองความยั่งยืนผ่านวิทยาศาสตร์ ที่นี่เป็นศูนย์วิจัย ที่รวบรวมงานวิจัยอื่นๆจากทั่วโลกให้เดเวลอปเปอร์ไทยหรือ home owner มาค้นคว้าเพื่อวางสเป็คได้ หนึ่งปีที่ผ่านมาจะเป็นนักวิจัยจากสถาบันต่างๆ เพราะเราจับมือกับฮาร์เวิร์ด MIT นักศึกษาก็เยอะ บริษัทต่างๆก็มีมาขอคำแนะนำ สถาปนิกยังเป็นส่วนน้อยอยู่ จริงๆสถาปนิกก็ใช้ได้ ที่นี่เรามีพัฒนาวัสดุเองด้วย ตอนนี้เราเอาขยะจากทะเลขึ้นมาเยอะมาก เอามาทำเป็นขอบถนน ผ้าม่าน พรม เพื่อใช้ในอาคาร นักวิทยาศาสตร์นั่งกันเต็มเลย”
แสดงว่างานดีไซน์ก็ต้องอาศัยวิทยาศาสตร์เหมือนกัน
“จำเป็นอย่างยิ่งครับ เป็นความเข้าใจผิดมหันต์ที่แยกสถาปนิกออกจากวิศวกร แยกสถาปนิกออกจากนักวิทยาศาสตร์ เพราะสถาปนิกเน้นเรื่องความสวยงามและการใช้งาน แต่ไม่รู้เลยว่ามันมาจากไหน มันทนแค่ไหน ฟังเอาอย่างเดียว แต่ถ้าเป็นนักวิจัยด้วยเราจะรู้ว่ามันทนได้ประมาณนี้ มันอยู่ข้างนอกไม่ได้ เพราะอยู่ได้ไม่นาน”
มีคนเคยบอกว่างานออกแบบที่ยั่งยืนมักจะดูไม่สวย อาจารย์ว่าจริงไหมคะ
“ผมว่าจริงๆแล้ว พูดแบบนั้นก็อาจจะไม่แฟร์ เพราะในยุคหนึ่งวัสดุที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมอาจจะมีแค่สิบอย่าง ต่อมาเป็นยี่สิบ ณ วันนี้คือห้าร้อยกว่าอย่าง มันมีโอกาสที่หน้าตา รูปลักษณ์เริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆเพราะมันมีตัวเลือกมากยิ่งขึ้น แต่ก่อน eco fashion ก็มีแค่เสื้อม่อฮ่อม ผ้าย้อมคราม กางเกงย้อมสีธรรมชาติ แต่ปัจจุบันนี้ วิธีการคิดมันเปลี่ยนไป มีการเอาแหอวนมาปั่นเป็นเส้นใยทำรองเท้าผ้าใบ ผมว่าตอนนี้ภาพมันเปลี่ยนไปแล้ว เราอาจจะเอาขวดพลาสติกมาทำเป็นพรมที่สวยงามได้แล้ว”
เรื่องการใช้วัสดุรีไซเคิล จะมีผลต่อการสร้างงานไหมถ้าเราเก็บวัสดุมาได้จำกัด
“มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเราตีความคำว่า “ขยะ” กี่แบบ ขยะพลาสติกอาจจะจำกัด แต่ถ้าเป็นขยะจากโรงงานล่ะ อย่างโรงงานเลี้ยงไก่นี่เปลือกไข่เยอะมาก กี่ล้านฟองต่อวัน เปลือกไข่คือแคลเซียมคาร์บอร์เนต ซึ่งมันมาจากภูเขานั่นแหละ ตัวเดียวกันเลย เราก็ไม่ต้องกังวลแล้วว่ารวบรวมไม่ได้ หรืออย่างกากกาแฟของแบรนด์ต่างๆ ถ้าเราเข้าใจ supply chain แล้ว ปัญหาของการที่บอกว่ามีไม่พอหรือรวบรวมยากก็จะหายไป เพราะจะมีหลายอย่างที่สามารถนำมาทำได้ในเชิงอุตสาหกรรม”
การรีไซเคิลเสียพลังงานมากกว่าการผลิต จริงไหม
“จริงครับ แต่คำว่าเสียพลังงานมากขึ้นนี้ต้องดูว่าเทียบกับตรงไหน ถ้าเทียบกับกระบวนการผลิตเดิมก็ใช่ แต่ทราบไหมว่าถ้าเราพูดถึงชีวิตหนึ่งของวัสดุนี่ มันมีการขุดเจาะออกมาจากโลกนี้ จนกระทั่งขนเข้ามาโรงงาน แล้วเข้าสู่การผลิตและใช้งาน แปลว่าเรากำลังเทียบกับกระบวนการผลิตของของใหม่กับของรีไซเคิล แต่ถ้าดูขั้นตอนการขุดเจาะด้วยแล้วนี่คือใช้พลังงานมหาศาลเลยนะ คนมักจะเทียบที่กระบวนการผลิต แต่กระบวนการที่ได้มาล่ะ ถ้าดูทั้ง life cycle ก็จะเข้าใจ”
อะไรเป็นสิ่งที่ทำให้อาจารย์เริ่มสนใจเรื่องความยั่งยืนตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน
“จริงๆผมจบมาด้านการออกแบบอาคารที่มีประสิทธิภาพสูง ก็คือเน้นการประหยัดพลังงาน ทำไปเราก็ภูมิใจนะ ใส่เต็มที่ ก็ดูแต่ตรงเปอร์เซ็นต์ที่ประหยัดพลังงาน เวลาเราไปตรวจงาน เราก็จะมองเรื่องพลังงานเป็นหลัก แต่ถ้าเราไปตรวจงานตอนเย็น เราจะพบว่าผู้รับเหมาจะขนขยะออกมาเยอะมาก แบบใส่รถสิบล้อออกมา ตอนนั้นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมคิดว่าอาคารที่ผมออกแบบเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมจริงหรือเปล่า ดูแค่เรื่องประหยัดพลังงานอย่างเดียวมันได้ไหม และยิ่งเห็นทิ้งทุกวันก็ยิ่งเสียดาย เลยเก็บมาไว้ที่ออฟฟิศก่อน แล้วก็มาคิดว่าจะทำยังไงกับมันดี ก็เริ่มค้นคว้า แล้วก็พบว่าจริงๆแล้วซีเมนต์หรือคอนกรีต ไปบดผสมกับซีเมนต์ใหม่แล้วลดการใช้หินได้ตั้งเยอะ ทำเป็นแผ่นกระดาน เป็นผ้า เป็นผนัง ทำไปทำมาเริ่มเยอะก็เริ่มแจก เอากระดานไปตัดต่อเป็นที่นั่ง ต่อมาเริ่มมีคนขอซื้อ แล้วก็เริ่มขาย แต่จะออกแฟร์ได้ก็ต้องจดทะเบียนก่อน ก็เลยจดทะเบียนบริษัท OSISU กับคุณจ๋าที่เป็นบิสเนส พาร์ทเนอร์ จนท้ายสุดไปถึงขั้นส่งออกได้เราก็ดีใจ”
สิบปีก่อนมีกระแสนี้รึยังคะ
“ไม่มีนะ แค่เรารู้สึกตัวตอนที่สอน เพราะเราเป็นนักทฤษฎีเนอะ ว่าอาคารที่ดีต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ ต้องประหยัดพลังงาน ประหยัดน้ำ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ต่อให้ทำทั้งหมดนี้ มันดีต่อคนอยู่ แต่มันไม่ได้ดีต่อโลกนี้ เพราะเราไปทำลายภูเขามาสร้างบ้านสร้างตึก แถมทิ้งฟุ่มเฟือยอีก แล้วมาประหยัดพลังงานเล็กๆน้อยแบบนี้ มันก็ไม่ครบ พอได้ยินเสียงตัวเองบ่อยๆก็เริ่มค้นคว้า แล้วก็เลยมาศึกษาเรื่องวัสดุมากยิ่งขึ้น เพราะด้านวัสดุไม่ค่อยมีใครทำ”
การรับรู้เรื่องความยั่งยืนของเมื่อก่อนกับปัจจุบันนี้ต่างกันแค่ไหนคะ
“ตอนนี้ดีมาก ไม่ต้องมาคอยดีเฟนด์ว่าทำไปเพื่ออะไร อีกอย่างคือคนไทยเข้าใจมากยิ่งขึ้น เมื่อก่อนจะเป็นชาวต่างชาติซะเยอะ แต่ก่อนจะมีคำถามประมาณว่าใช้ขยะแล้วจะเหม็นมั้ย ทำไมเก้าอี้ไม้ทำจากเศษไม้แล้วถึงหนักจัง มีนางไม้สิงอยู่มั้ย ช่วงแรกๆคำถามแปลกๆเยอะ เราก็ไม่ได้คิดนะ ปัจจุบันไม่มีแบบนั้นแล้ว เป็นเรื่องประสิทธิภาพแล้ว และตอนนี้เดเวลอปเปอร์ ก็เน้นเรื่องอีโคกันเยอะ เพราะนอกจากจะไม่ดูเชยแล้วต้นทุนก็ไม่ได้เยอะมากกว่าการก่อสร้างปกติ ยิ่งโปรเจ็กต์ใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ ต้นทุนไม่ต่างกันเลย”
ดูเหมือนว่า MQDC จะเป็นผู้นำทางด้านนี้
“ทุกโครงการของ MQDC ต้องให้ทาง RISC เซ็นอนุมัติว่ามีความยั่งยืนเพียงพอถึงจะก่อสร้างได้ครับ เพราะเราเอานักวิจัยเราไปตรวจทุกโครงการ ถ้าไมผ่านก็รื้อ มันเป็นระบบไปแล้ว เป็นการตรวจสอบ ไม่ใช่แค่ให้คำปรึกษา MQDC เป็นบริษัทภายใต้ DTGO ซึ่งเป็นมูลนิธิ MQDC มีหน้าที่พัฒนาอสังหาริมทรัพย์เพื่อให้เกิดรายได้ รายได้จะถูกนำไปใช้สองด้านคือด้านการศึกษาของเด็กยากจนกับด้านการวิจัยของที่นี่ เพราะฉะนั้น DTGO จึงเป็นองค์กรที่มีบริษัทที่สร้างรายได้ โดย 2% ของราคาขายจะนำมาใช้ทำโครงการเพื่อสังคมและการวิจัย เป็น 2% ของราคาขาย ไม่ดูต้นทุนนะ ก็เลยอยู่ได้โดยไม่ต้องกังวลเพราะไม่ได้เอาเปอร์เซ็นต์มาจากกำไร”
สถาปนิกมีบทบาทแค่ไหนในเรื่องความยั่งยืน
“มีบทบาทมากครับ เมื่อสิบปีที่แล้วผมลองทำวิจัยดูว่าอาคารที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมเจ๋งๆ แบบเป็นนวัตกรรมใน 8ประเทศเนี่ยใครออกแบบ ผมก็บินไปดู เดาไว้ก่อนว่านวัตกรรมเจ๋งๆ ผู้นำต้องเป็นวิศวกร ปรากฏว่าเกือบทั้งหมดเป็นสถาปนิก แสดงสถาปนิกมีบทบาทสำคัญมากแม้จะเป็นเรื่องเพอร์ฟอร์แมนซ์ ก็เลยกลับมาคิดดูว่าทำไม ก็ได้คำตอบว่าอาจเป็นเพราะสถาปนิกเนี่ยเห็นภาพรวม วิศวกรเขาจะเน้นเป็นจุดๆ ถ้าเป็นเรื่องพลังงานของแอร์ก็จะดูแต่พลังงานของแอร์ ไม่ได้ดูว่าแลนด์สเคปเป็นยังไง เพราะมันคนละเรื่องกัน ถ้าใครดูเรื่องน้ำก็จะไม่สนใจแอร์ แต่สถาปนิกต้องดูหมด จะกรีนแค่ไหนขึ้นอยู่กับสถาปนิกกับเจ้าของนะ ถึงเจ้าของไม่ได้สนใจ สถาปนิกอาจจะแทรกนวัตกรรมเข้าไปได้บ้างโดยที่เจ้าของไม่รู้ด้วยซ้ำ”
ทราบมาว่าปีนี้อาจารย์เป็นผู้ดูแลการประกวด ASA International Design Competition ของงานสถาปนิก’62 ด้วย อาจารย์คาดหวังอะไรจากผู้สมัครบ้างคะ
“ที่เราตั้งโจทย์ว่า Uncanny Sustainability เราอาจจะคุ้นเคยกันดีกับคำว่าความยั่งยืนแล้ว แต่สิ่งที่เราอยากเห็นคือความยั่งยืนในแง่มุมใหม่ เป็นแง่มุมที่ไม่เคยมีใครคิดมาก่อนครับ”
